ปกติผมไม่ถกกับใครเรื่องทำแท้ง
เปล่าหรอกครับ ไม่ได้มีศีลธรรมจรรยาสูงกว่าใคร แต่ผมเห็นว่าอาจไม่จำเป็นต้องถกเถียงกันเรื่องนี้ต่างหาก
พอดีช่วงที่เขียนนี้ กำลังมีข่าวเกี่ยวกับการพบศพจำนวนมากของเด็กที่ยังไม่ครบกำหนดคลอด
ก็ขอบันทึกไว้สักหน่อย แต่ก็เพื่อไม่ให้เป็นบันทึกที่ยาวเกินไป ก็เขียนเป็นตอนๆก็แล้วกัน

โดยส่วนตัวผมเชื่อว่า ทุกชีวิตต้องการดำรงอยู่จนถึงอายุขัยของตัวเอง ไม่มีใครจะกำหนดได้ว่าชีวิตอื่นจะต้องตายลงเมื่อไหร่

พูดง่ายๆคือ ไม่มีใครมีสิทธิ์ฆ่าครับ
เอาหละ บางท่านอาจจะบอกว่ามีความจำเป็นมากมายที่จะต้องยุติการตั้งครรภ์
ผมขอยกตัวอย่างบางตัวอย่างก็แล้วกันครับ

เคยมีครอบครัวหนึ่งในอินเดีย คลอดลูกออกมาพิกลพิการจนแทบไม่มีสภาพเป็นมนุษย์ และพวกเขารู้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ว่าทารกไม่สมบูรณ์อย่างมาก แต่สิ่งที่เขาบอกกับแพทย์และคนทั้งโลกคือ

นี่คือของขวัญอันวิเศษสุดจากพระผู้เป็นเจ้า
และพวกเขาก็เลี้ยงดูทารกดักแด้นั้นจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตอันแสนสั้น

เราอาจเคยได้ยินเรื่องราวคล้ายๆกันของชีวิตที่ไม่สมบูรณ์พร้อมที่กำเนิดขึ้นในบางครอบครัว เช่นสายันห์ ดอกสะเดา ที่ไม่ว่าจะด้วยคำอธิบายไดๆก็ตาม ครอบครัวของเขาก็อุปการะชีวิตที่ไม่สมบูรณ์นี้

แม้จะไม่สมบูรณ์พร้อม ไม่สามารถคาดหวังว่าเขาจะได้เป็นอภิชาติบุตร แต่ขอให้เราลองนึกถึงว่า ขนาดสัตว์เลี้ยง เรายังดูแลเขาได้จนวันที่เขาตายจากเราไป
แล้วนี่คือชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ ที่อยู่ร่วมโลกกับเรา แม้จะไม่ใช่ลูกหลานของเราโดยตรง

ผมเชือว่าทัศนคตินี้เป็นสิ่งที่เราควรปลูกฝัง ให้ตระหนักในคุณค่าของชีวิต

ไม่มีชีวิตไหนที่เป็นของเล่นที่จะซื้อมาเลี้ยงเพราะถูกใจ แล้วปล่อยหรือฆ่าทิ้งเมื่อเราเกิดไปคิดว่าเป็นภาระ อย่างที่เรากำลังทำกับบรรดาสัตว์เลี้ยงของคนที่ใช้เงินซื้อทุกอย่างแม้แต่ความรับผิดชอบ
ทัศนะที่อันตรายอันนี้ต่างหาก ที่นำไปสู่อาชญากรรมอีกมากมาย และควรกำจัดออกไป

ทุกชีวิตควรดำรงอยู่จนถึงอายุขัยของเขาครับ และเราทุกคนก็ควรจะยินดีกับการกำเนิดของพวกเขาเท่าๆกับชีวิตของเราเอง