"มหากาฬ พาลยักษ์ รักมิตร สนิทธรรม จำแขนขาด
ราษฎร์จน ชนร้องทุกข์ ยุคทมิฬ ถิ่นกาขาว ชาววิไล"
หรือสำนวนคล้ายๆกันนี้ เชื่อกันในบางกลุ่มว่าเป็นคำทำนายของพระมหาเถระสำคัญแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานไดๆเลยก็ตาม

โดยส่วนตัวผมเชื่อว่าเป็นข้อความที่สร้างขึ้นมาในภายหลัง ภายไต้ทัศนะของรัฐไทยหลังยุคสมบูรณาญาสิทธิราช ที่สถาปนาขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5
ภาษาที่ใช้ เช่น ชาววิไล ดูเป็นคำที่มีกลิ่นอายตะวันตกจนน่าจะเป็นภาษาของช่วงหลังรัชกาลที่ 4-5

ประเด็นที่ผมสนใจคือ ทุกช่วงสามารถตีความได้ไม่ยากเย็น เหมือนกับรู้อยู้แล้วว่าหมายถึงอะไร และดูสอดคล้องกับทัศนะของรัฐไทยสมัยใหม่
แต่ช่วงที่เรียกว่า ถิ่นกาขาว นั้น ตีความยาก คลุมเครือ และการตีความบางแบบอาจผิดกฎหมายไทยตั้งแต่สมัยหลังรัฐประหาร 2490

ทำให้ผมเชื่อว่าเป็นสำนวนที่เพิ่งเกิดขึ้นในรัชกาลนี้เอง

และหากขยับไปพิจารณาที่ช่วง ชาววิไล แม้จะมีความหมายที่น่าปลื้มใจ
แต่ดูเหมือนสังคมไทยในวันนี้จะไม่ยินดีกับคำทำนายของช่วงนี้สักเท่าไหร่
ดูเหมือนผู้เขียนคำทำนาย จะอยู่ในบรรยากาศทางการเมือง มีความหวังที่แตกต่างจากช่วงเวลาที่เขาทำนายถึง อย่างมาก

ตกลงว่า สังคมไทย กำลังมีทัศนะอย่างไรกับคำทำนายเหล่านี้กันแน่ อยากเชื่อ ไม่อยากเชื่อ หรือแค่เพียงคำทำนายอีกสำนวนหนึ่ง
หรือแค่เอาไว้เล่นโวหารบริภาษผู้อื่นอย่างแนบเนียน