ก็เป็นข่าวในช่วงนี้เกี่ยวกับข้อมูลที่ออกมาว่า ขอทานเด็กมีโอกาสที่จะก่ออาชญากรรมเมื่อพวกเขาโตขึ้นมา และก็เลยเป็นประเด็นต่อมาว่าเราควรจะงดให้ทานขอทานเด็กเหล่านี้
ผมเข้าใจ่คำว่าขอทานเด็กในกรณีที่มีการศึกษาในคราวนี้น่าจะเป็นกลุ่มของเด็กที่เดินตามโต๊ะอาหารแล้วขอเงิน และเด็กที่นั่งขอทานตามจุดต่างๆเป็นหลักนะครับ อาจจะไม่ได้รวมไปถึงเด็กที่เดินเร่ขายของตามร้านอาหาร

เรื่องการงดให้ทานกับเด็กเหล่านี้ (ทั้งที่เดินมาขอค่าอาหาร และที่นั่งตามจุดต่างๆ) เป็นประเด็นที่ฝ่ายที่เกี่ยวข้องออกมาเสนอนานพอสมควรแล้วนะครับ ว่าเราไม่ควรให้ทานเพราะจะเป็นการส่งเสริมให้มีผู้ที่หาประโยชน์จากเรื่องนี้
เด็กนั้นไม่ต้องใช้เงินนะครับ สิ่งสำคัญของเด็กคือความเอาใจใส่ เขาอาจจะกินไม่อร่อย อาจจะนอนไม่นุ่ม อากาศอาจจะหนาวไปร้อนไป แต่เขาจะรับรู้และปรับตัวไปตามนั้น ผมจำตอนที่เดินป่าที่ทีลอซูพร้อมๆกับพรานนำทางซึ่งพาลูกชายมาด้วย เจ้าเด็กน้อยวิ่งไปมาตลอดทางอย่างเพลิดเพลิน ชี้ให้ผมดูกบในรอยเท้าช้าง ฯลฯ ผมนึกในใจว่าผมเหนื่อยจนแทบไม่อยากจะสนใจอะไรอีกนอกจากจะเดินให้ถึงที่หมาย แต่เด็กน้อยเดินอย่างสบายๆ หรือเราอาจจะเห็นเด็กเล็กนอนหลับสนิทแม้อากาศอบอ้าวจนเหงื่อซึมที่ผู้ใหญ่บางคนบอกว่านอนไม่ได้
เด็กไม่ได้เรียกร้องความสะดวกสบายอย่างผู้ใหญ่ครับ ชีวิตเขาเรียบง่ายและตรงไปตรงมา เขาไม่มีเหตุจำเป็นอะไรจะต้องมาขอทาน มีแต่ผู้ใหญ่นั่นแหละ ที่จับเขาออกมา และเงินที่เขาขอได้ ก็ไม่ได้กลับมาเป็นประโยชน์กับเขาสักเท่าไหร่

เรื่องเด็กขอทานตามจุดต่างๆนั้น ผมงดให้ทานไปนานแล้วครับ เพราะไม่มีทางที่เด็กจะออกมาขอทานเองได้แบบนั้นแน่ ผลประโยชน์ไม่ตกกับเด็กแน่นอน ส่วนเด็กที่มาขอค่าอาหารตามร้านอาหารนั้น หากผมนั่งคนเดียวและไม่มีธุระอื่นๆ ผมจะบอกให้เขานั่งแล้วสั่งอาหารมาทานเลย ซึ่งมีนะครับที่เขาสั่งอาหารจริงๆ แบบนั้นเราได้ทำทานจริงๆด้วย

นอกจากเด็กแล้ว ผมยังนึกถึงพวกที่ใช้สัตว์ เช่นเอาหมามาช่วยขอทาน หรือแม้แต่พวกที่เอาช้างมาเดินในกรุงเทพฯ
บาปกรรมครับ สัตว์เลี้ยงเขาไม่ได้ต้องการมาขอทาน และเงินที่ได้ ก็ไปเลี้ยงคนเลี้ยงมากกว่าเลี้ยงสัตว์
บาปกรรมนะครับคนพวกนี้ เอาเปรียบได้กระทั่งเด็กและสัตว์ แทนที่จะใช้สติปัญญาและกำลังที่มากกว่าเพื่อความสุขของผู้ที่ด้อยกว่า